Het is weer maandag

Na een heerlijk weekend voelt deze maandag echt even als een back to reality. De hectiek deze ochtend maakte dat ik moeite had én heb met positief zijn. Toch begon de dag wederom vele malen productiever dan voor ik vorige week met deze blog begon!

Moedergevoel

Iedere moeder weet wel wat dat is, het moedergevoel en zo bestaat er uiteraard ook een vadergevoel, maar daar kan ik verder weinig over zeggen. Mijn moedergevoel werd deze morgen even flink op de proef gesteld. Eli had wederom geen zin in het kinderdagverblijf en maakte ons dat ook goed duidelijk. Toch de fiets op gegaan met een huilend kind, want ik moest echt werken.

Ik heb er maar één woord voor; verschrikkelijk. Ik vind het echt verschrikkelijk om op zo’n moment aan het gevoel van mijn kind voorbij te gaan en het liefst hield ik hem thuis tot hij naar school mag. Daar gaat hij namelijk ook al 1 ochtend in de week naartoe en hij vindt het super daar.

Maar ja, werken met Eli is intensief en ik kan het me niet veroorloven om tot eind mei mijn opdrachten op on hold te zetten. Buiten dat het leven simpel gezegd niet gratis is, geeft het werk me ook voldoening en daar word ik een leuker mens van. En een leukere moeder, niet onbelangrijk.

Voor ons allemaal even doorbijten tot eind mei…

Leuker was het weekend!

Dat was druk en gezellig! Dennis had vanaf vrijdagavond twee vrienden over waarmee hij zaterdag heel de dag op pad was. Vrijdagavond werd het door de gezelligheid veel te laat, maar toch liep ik zaterdag rond 11u in het bos met mijn zus en haar kids. De jongens gingen uiteraard offroad. Het was geen hele lange wandeling, maar wel een gezellige!

IMG_6834.jpg

De rest van de zaterdag werkte ik wat en deed ik iets aan wat ze huishouden noemen. ’s Avonds aten we gezellig met zijn allen en redelijk bijtijds raakte ik mijn bed.

Ook zondagochtend liepen we weer door het bos, wederom niet zo heel ver, maar wel fijn. Na de wandeling zwaaiden we de vrienden van Dennis weer uit en vertrokken wij richting Zundert om een kerstboom uit te graven.

Eli mocht kiezen en die had al besloten dat het een baby zou worden. Zie hier het resultaat, zijn eerste zelfgekozen meegroeiboom, we gaan hem na de kerst namelijk planten en volgend jaar weer binnen zetten:

– Uitgraven met papa-

Kerstboom

-En mee naar huis, gezellig samen achterin- 😉

IMG_6849

-En eenmaal versierd door wat kinderhandjes-

IMG_6864

Hoe staat het met de doelen?

Dat is gezien de intentie van de blog natuurlijk wel goed om te delen!

Ik ben niet ontevreden, maar zie zeker verbeterpunten ;-). Een van mijn doelen was het laten staan van zoveel mogelijk suiker en dat gaat goed! Sinds afgelopen dinsdag heb ik nog een paar keer iets lekkers in mijn handen gehad, maar wel de verleiding weerstaan. Dit had ik echt niet verwacht. Er zijn al zoveel pogingen voorbij gegaan met het voornemen niet meer te snoepen, maar het record bleef steken op ongeveer twee dagen.

Afgelopen vrijdag op een verjaardag sloeg ik ook probleemloos de taart af en besefte ik me dat ik ook mijn vinger niet af moest likken toen ik Eli hielp met zijn taartje. Ik weet inmiddels dat wanneer mijn lichaam zoete dingen gekregen heeft, het onweerstaanbaar gaat roepen om meer, meer, meer.

Wat daarbij ook echt heel erg motiveert is de energie die ik weer heb. Ik was al een paar jaar zo ontzettend moe. Af en toe natuurlijk een opleving, maar het merendeel van de tijd was de energie er gewoon niet. Nu ren ik de trap weer op, zonder dat ik daarna uit moet hijgen, voel ik me over het geheel fitter en meer helder in mijn hoofd. Ik ben dus wel benieuwd hoe het zou zijn wanneer ik écht suikervrij zou gaan leven. Wie weet wordt dat toch nog een keer een doel.

En de lichaamsbeweging dan?

Nou, daar zie ik verbeterpunten… Het is wel zo dat ik hoe dan ook véél meer beweeg dan voor ik begon met mijn doelen delen. De blog motiveert me ergens dus zeker ook met dit streven. Ik heb behalve de donderdag, iedere dag een wandelingetje gemaakt. En zelfs die donderdag viel absoluut niet tegen, gezien het feit dat ik al langere tijd dagen had waarop ik maar 1500 stappen kon tellen. Misschien waren het er 2000 geweest als ik mijn telefoon continue bij me heb. Een smartwatch staat op mijn verlanglijstje :)!

stappentellen

En morgen is het natuurlijk ‘weegdag’. Hoewel ik mij lichamelijk heel veel beter voel, denk ik niet dat er echt iets af gaat zijn aan kilo’s of grammen. Tenminste, wanneer ik naar mezelf kijk in de spiegel, zie ik buiten meer stralende ogen geen andere fysieke verschillen. Maar dat is helemaal niet erg, het belangrijkste is hoe ik mij voel. En ik voel me over het geheel echt enorm goed, wat een vooruitgang!

En vanavond is het zover!

Dan start ik samen met een buurvrouw met het volgen van Yogalessen. Ik kijk er echt naar uit! Buiten dat het mijn lichaam hopelijk goed zal doen en ik weer wat soepeler ga worden, heeft mijn geest dit echt zó hard nodig. Ik kamp al jaren op en af met een angststoornis. Er zijn tijden dat deze op de achtergrond verdwijnt en het is alsof ik er nooit last van had. Momenteel is hij weer behoorlijk aanwezig (al lijkt het minderen met suiker daarin ook zijn vruchten af te werpen). Ik wil dat het stopt en daar ga ik me dan ook vol voor inzetten.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s