Vier jaar verder

 Inleiding

Hoewel ik van de week precies wist wat ik allemaal op wilde gaan schrijven en hoe, staar ik nu een beetje doelloos naar mijn scherm. Gedachten schieten door mijn hoofd, emoties gieren door mijn lichaam… Daaruit kan ik opmaken dat er veel te schrijven valt en dat ís ook zo. Eens kijken hoever ik kom.

Een heikel punt is; wat mag je wel en wat mag je niet schrijven over iemand die er niet meer is? En zo niet nóg belangrijker, wat doe je met de andere mensen die een rol spelen in jouw ‘verhaal’? Het gaat niet enkel om hem en mij, maar om een samenloop en komst van omstandigheden en mensen.

Voor nu heet hij even Lucas en zal ik verder ook geen echte namen gebruiken. Mensen die er toe doen en die mij kennen, zullen weten over wie ik het heb. Weet bij alles wat je leest, dat het mijn beleving was en is. Mijn emoties, mijn zoveelste ervaring met zelfmoord, mijn zoveelste verlies van een vriend. Van iemand die een plekje in mijn hart had en heeft.

Dat ene appje…

Het is 20 januari 2015 en ik ben jarig. Het is een sobere verjaardag. Ik ben zwanger van mijn jongste kindje, lig nog enigszins overhoop met de papa en mijn andere kinderen zijn bij hun vader. Ik weet eigenlijk niet meer of er nog visite geweest is die dag. Dat ene appje, dat heeft bijna alle herinneringen weten te vervagen.

Mijn telefoon maakt een geluidje en ik kijk op mijn scherm. Een berichtje van Marieke: “Heb jij nog iets van Lucas gehoord? Of weet je waar hij is?”. Mijn hart staat even stil en de onrust doet per direct zijn intrede. Ik heb geen idee en stuur dat ook terug. Ook vraag ik sinds wanneer ze dan al niets meer van hem gehoord hebben.

Ergens in de loop van die ochtend is er nog contact geweest, daarna is het stil gebleven vanuit zijn kant. Ik krijg er de rillingen van en weet het. Ik weet wat ik niet weten wil. Die avond hoor ik dat hij niet thuis is gekomen en ik bevestig voor mijzelf mijn weten; Lucas is niet meer.

De volgende dag verschijnt er een opsporingsbericht. Ik deel hem op Facebook, in de hoop dat er iemand is die kan vertellen waar ze hem kunnen vinden. De minuten kruipen voorbij, ieder uur duurt te lang.

Er is onderling contact met vrienden en dat is fijn. Ik voel me alleen, kwetsbaar met mijn dikke buik en weet niet goed waar ik heen kan gaan. Een liefdevolle deur staat er voor me open niet ver bij het huis van Lucas en Marieke vandaan. We praten met elkaar, weten allemaal al wat we de volgende dag inderdaad bevestigd zullen krijgen; Lucas is dood.

De volgende dag wordt Lucas na een zoektocht van politie en vrijwilligers gevonden in een natuurgebied nabij onze stad. Opluchting en wanhoop mixen zich door elkaar. Hij is er weer en GODVERDOMME ik kan hem nooit meer zeggen wat ik allemaal nog zeggen wilde!!!!!! Het verscheurt me tot op de dag van vandaag.

Je hebt kennen en kennen

Sommige mensen ken je al je hele leven, maar eigenlijk weet je bar weinig van ze. Sommige mensen wandelen je leven binnen en ze lijken er altijd geweest te zijn. Zo was dat met Lucas.

We ‘kenden’ elkaar al langer van zien, maar mijn eerste echte herinnering aan hem is bij een feestje van een achterbuurman destijds. Een aardig geschifte buurman en wanneer ik later in een kroeg ben waar we beide kwamen, raken we aan de praat. Praat over die achterbuurman, maar ook over ontzettend veel andere dingen die ons bezighouden. We praten alsof we elkaar al vijftien jaar kennen, maar het hebben er maar ongeveer drie mogen worden.

De interesses en het elkaar heel goed begrijpen, maken dat het contact best intens is. Intens op een 100% zuivere vriendschappelijke basis. Hij voelt een beetje als een grote broer en dat gevoel is bekent. In 2000 overleed mijn andere ‘broer’ aan kanker en zoals hij voelde voor mij, zo voelde Lucas ook. Lucas kon mijn hoofd lezen en ik dat van hem. En geloof me, wat een chaos kon dat zijn. Ik kende Lucas en Lucas kende mij. Echt kennen. Voelen. Begrijpen. Weten.

liefdelucas

Je zat vaak vast in je eigen lichaam en hoofd

Op het moment dat ik de kop van deze alinea typ, vraag ik me af of dat wel kan. Kan ik dit zo opschrijven? Wanneer ik de dingen los wil gaan laten, zal ik wel moeten. Ik moet terug naar de momenten met Lucas waarin zijn wanhoop zo duidelijk was. Buiten alle onwijs leuke en gezellig momenten die ik met hem had, was de chaos geregeld allesoverheersend aanwezig in zijn hoofd.

“Birthe, ben je thuis? Ik moet even lozen…”

En daar stond hij dan aan de deur, radeloos. Hij praatte van zich af, soms letterlijk met zijn hoofd in z’n handen. Zijn ogen waren dan fel en angstig tegelijk. Wanhoop. Hij is altijd eerlijk geweest over de gedachtes die hij kon hebben over zelfdoding. Het leven was volgens Lucas vaak een of andere ingewikkelde slechte film, eentje die hem veel te veel energie kostte en waar hij zichzelf geen plek in wist te geven.

Deze wetenschap en het soms letterlijk voelen wat hij kon voelen, daardoor wist ik die bewuste dag al dat hij er tussenuit gepiept was.

Die laatste maanden

Toen Lucas een relatie kreeg met Marieke, zag ik ineens weer heel vaak lichtjes in zijn ogen. Hij stopte met zijn huwelijk en zou gaan leven. Ik weet dat hij verschrikkelijk zijn best gedaan heeft om bij zichzelf te blijven en anderen niet teleur te stellen. Want ook al was Lucas relaxt en een lieverd, hij kon ook heel erg moeilijk zijn.

Zijn relatie ontplooide zich in een serieus iets en we zagen elkaar steeds minder. Als je echte vrienden bent, is dat prima. Het was dus prima. Alleen die laatste maanden van zijn leven, die zitten me nog steeds heel erg dwars.

We kwamen in een ingewikkelde situatie terecht, waardoor we uit contact raakten. De laatste keer dat ik hem zag, was volgens mij eind september of begin oktober 2014. We waren beide op een feestje en daar voelde ik voor de laatste keer zijn sterke armen om me heen. Hij gaf me een knuffel en fluisterde in mijn oor dat we weer contact moesten hebben. Ik zei hem ook te missen, dat het me speet, dat alles zo ingewikkeld was met de zwangerschap en het er alleen voor staan.

“Sorry lieverd, het spijt me zo. Ik ga je bellen of appen, beloofd!!!” Na dat gezegd te hebben, liep ik verder en heb ik hem niet meer gesproken. Nooit meer.

In december wilde ik hem bellen, maar ik durfde niet. Ik wist net dat ik een zoontje zou krijgen en hij en Marieke hadden in de tijd dat ik zwanger raakte, hun kindje verloren. Ik wilde ze niet in de weg zitten met mijn buik, ik wilde niet dat ze pijn hadden.

Op 20 januari 2015 besefte ik me dat ik de grootste sukkel van de wereld was, nou kon het niet meer, nooit meer. De dood is definitief.

lucasvogel

Aan Lucas

Lieverd,

Het voelt zo gek om je anders te noemen, maar uit respect voor anderen moet dat even. Ik heb je nooit in de steek willen laten, ik voelde me teveel. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, gelukkig inmiddels ook vaak met een lach.

Toen je begon aan je nieuwe avontuur, je huwelijk achter je liet en de nieuwe liefde achterna ging, zei je me dat er nooit iets of iemand tussen ons in kwam te staan. Ik heb daar altijd in geloofd, tot het moment in december dat ik je niet durfde te bellen. Afgewezen worden door jou, zou op dat moment (en hoe dan ook) teveel geweest zijn. Ik koos voor zelfbescherming en heb daarmee mijn laatste kans verspilt.

Lucas, ik heb jou nooit in de steek willen laten en ik weet en voel dat jij dat weet en voelt. Net als vroeger, hoe we alles wisten en voelden. Ik weet ook dat ik geen schuld heb aan jouw dood en toch heb ik daar vaak over nagedacht. Ik had je niet kunnen redden, niemand had je kunnen redden. Alleen jijzelf en jij wilde niet meer.

De gekke en fijne momenten die we hadden, ik mis ze. Samen kroegen, dansen op straat na het drinken van wat biertjes in de stad, het op ons bek gaan omdat het zo geijzeld had, het klimmen bij Neoliet met de mannen, de praat bij een vuurtje, een kop koffie op het dakterras, een biertje in de avondzon, een dikke knuffel bij verdriet. Ik mis je Lucas!

En gek misschien, maar ik mis ook de momenten dat je aan het uitrazen was. Je frustratie letterlijk uitspugend om daarna tot rust te komen. Het naar je luisteren en wanneer je er klaar voor was, een arm om je heen te slaan. Ik mis die momenten, want het kan niet meer.

Je leven was niet easy, je hebt je stinkende best gedaan en het was op en klaar. En aan mij nu om de boel om te denken en het enkel te zien als rust voor jou. Welverdiende rust. En wanneer ik dan toch weer boos op mezelf ben, probeer ik jouw “lief zijn voor jezelf Birthe” naar voor te halen en het uit te voeren.

It ain’t easy Lucas…

Met jouw dood heb je heel wat in beweging gebracht, positief en negatief. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen ervaring, zijn eigen gemis. Toen jij overleed heeft er een verschuiving plaatsgevonden tussen een heleboel mensen. Ergens een logisch gevolg van zo’n plotselinge dood en zeker op die manier. Er worden verklaringen gezocht, er krijgen mensen de schuld.

Niemand heeft schuld.

Met jouw dood heb ik een stuk leven afgesloten, wat ik anders helemaal niet af had willen sluiten. Ik voelde me in een positie geplaatst, waar ik mij niet in thuis voelde en voel. Ik ben Birthe, ik was een vriendin van jou en ik heb jouw leven én jouw dood op mijn manier beleefd. Dat is wat het is.

Ik weet vanuit mijn beleving en hoe ik je ken, dat je er helemaal kriegel van was geworden hoe mensen met elkaar omgaan sinds jouw definitieve vertrek. Waarschijnlijk beleven anderen dat weer anders, ik weet niet welke gezichten zij van jou te zien hebben gekregen.

Mooie man, prachtig mens, hart vol liefde; Dit jaar op jouw sterfdag en mijn geboortedag, ga ik niet meer huilen (hoop ik..). Ik wil weer vieren dat ik leef, een jaar ouder mag worden, weer een jaar genoten heb van mijn kinderen, mijn lief, mijn familie, vrienden en werk.

Ik hou van jou, tot aan waar je nu bent en weer terug ❤

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s